The way to Hel

After the deception at the Triathlon of lac de Salagou in 2014, I didn't really know what to expect from 2015. Too afraid of the heat, I decided to stay in Belgium in 2015. I did the 111 of La Roche and the Nisraman. Two amazing races from sport-events in the beautiful area of La Roche. The 111 was too much bike (100k) for me. But it was super fun to cross the finishline with my boys!

Happy with my performance in La Roche, I continued to train for what I assumed would be my main goal for 2015: The Nisraman. Nothing changed in the format of this fantastic Sport-events race. Last time, I burned myself during the mtb part, this time I would try to keep some for the run. After a steady swim and good bike, I was still in 20th position to start the mtb. I lost a few more spots, but was up for a good run. However, cramps (again) at the first descent decided otherwise. I lost 10 more spots and finished 38th on 123 participants. Happy with the race uptil the cramps, I still enjoyed this great format, especially thanks to the support of my family.

Because I felt I could have done better if it wasn't for the cramps in the run, I decided to find another race that could motivate me for the remainder of the year. For more than a decade there was 1 particular race that kept me curious. The "Hel van Kasterlee", an off-road duathlon, held end of december. Being in Belgium, you never know how hard this race can be. All depends on the weather: will there be rain, snow, cold or maybe sun? But even without the weather, the race format promises excitement : 15k run - 105k mtb - 30k run. Some say it's as tough as an Ironman. So better prepare for the worst :) I started doing long mtb tours, first in Summer (really fun doing the +100k tour of Hageland), then in Autumn (rain and mud a gogo but not less fun for me :). Obviously, I had to do some running as well, so I participated on my first multi-day trail event : X-trails Houffalize: First day : Kamikaze (4k trail) + Semi-night trails Coccinelles (20k) - Second day: 26k Houffatrail. Really fun event which I finished with a lot of confidence to go to the "Hel"!

While I was preparing for the "Hel", I started to feel less and less motivated in my job in IT at Atlas Copco. The lack of appreciation, direction and progress in projects made me wonder why I was waisting my time here. Luckily, I had my family, sports and my side-job as Sports Masseur (which I started in 2015 : check my website for more about that: www.sportbalans.be .) to balance my life. From September to December, the frustration in my daily job grew bigger and bigger until a point where I started to feel sick when I came to work. I decided I couldn't continue like this and something had to change in 2016, I had to escape this hell I felt to be in! But first let's go to "the Hel of Kasterlee "!

The race started at the first weekend of the X-mas holidays. I felt I was still stressed from the de-motivation at work. With that came the stress of what I was about to get myself into... I decided to try to run my own race in a smart way. Stay calm on the first 15k, survive the 105k of mtb and then go all out on the 30k. Difficult to stay calm on the first run, as a lot of the guys here run the first 15k at around about 1:00:00... I finished the first lap after 1:09. Good enough for me. 169th place so far on 255 participants. Not great, but plenty more fun to come! However, fun was not the word that came to my mind while I was riding my mtb through the sandy roads in Kasterlee. I felt what these months of demotivated work had done to my body and mind... I was empty. And although it might sound strange to say this about a race like the Hel, I was bored...  In my mind, I pictured the mtb course to be made up of technical single tracks, but that was only the case for 2k on each 21k lap. This was the only place on the course where I was able to catch other fellow "Hellracers" and where I had fun (except for when I passed the transition zone, where my two biggest fans of the day (my dad and Matti) cheered me up. The next difficulty was to "ride" through a field, but that was more a struggle to walk through mud. Not much fun about that...

The rest of the course was just dried up fast tracks through the fields. Some might call it luck that we had temperatures upto almost 20k, but I would have liked to have gotten some rougher conditions... I am a man of power, not souplesse... Anyway, you have to take life as it comes. So I just continued to pedal lap by lap until I was allowed to start the last 30k run. In the back of my head, I was continuously hoping to have no mechanical problems. Just when I started to feel relieved that I would make it, my rear wheel blocked... I thought it was just the chain, but it just refused to turn around. By accident, I noticed that it would only turn if I let it stay loose on the frame. With only 3k to go, I decided to losen my wheel and just ride carefully. Obviously, this made me lose some spots, but hey, I was here to finish and have fun, not to beat other people... Speaking of fun, finally I got to the point where I could go all out: the last 30k run! Two laps of 15k. The course consisted of roughly 5 long stretches of road, mentally pretty tough. Luckily my good friend Bert accepted my invitation to be my companion on the bike during these last 30k. When I started running, I was so happy, I started of faster than the initial 15k. Other participants looked at me as if I was crazy and warned me that it was still a long way to go... But this is why I stayed calm on the bike, to go crazy on the run :). But when I saw I was running at around about 13km/h, I decided to slow down anyway. I started  passing by a lot of guys on the first 10k. When the first round was done, I must have passed more than 20. It gave me wings. Obviously, I was bound to meet my dear friend with the Hammer. The second tour was really hard, much less participants on the track made it mentally really hard. But mister Hammer only caught up with me at the last 1k when I got cramps... I left my last bottle of ORS in the transition zone... But the emotion took over and pain left the body. I had tears in my eyes when I realized I was going to finish this Hel despite of how shitty I felt about my job... My family was just around the corner to encourage me on the last few 100 meters. I told my boys to follow me and with my last strength, I climbed the stage of the finish line! Yes! I made it! Finished 143th after 8 hours and 58 minutes :D

My first thoughts after finishing was that I would never do this again, but when your oldest son tells you on the way back that he wants to run this race when he is older together with you, you laugh and say ok :)!

Triathlon Lac du Salagou

This year, my goal was to finish two Long distance triathlons (half-ironman distance). One of them would be Eupen and the other a race abroad like last year's Natureman. When I was on holiday in the Cevennes last year and I visited my friends Cyril and Joelle from Montpellier, they told me they were playing with the thought to organize a race at lake Salagou. I told them, if they do so, I would come over and participate. So I did. My preparation was much better than last year. No sickness or bad injuries (except for a fall on my knee, but that just affected my speed, not my endurance level), so I was ready for it! Obviously, I just wanted to finish in a good fashion, but I also wanted to have a good race to not make a fool of myself in front of so many friends from Montpellier that I hadn't seen for a long time!

Like last year, my good friend Bert joined me. Which made the trip and stay even more fun. It felt really good coming back to the region of Montpellier, where I had lived for 2 years from 2005 until 2007. Especially seeing my friends again!

We arrived on Thursday afternoon. After unpacking, we went to check out the race area. I met Eric, Olb, Patrick, Joe and Cyril who were working hard to get everything ready for the weekend. I knew immediately that it was going to be an amazing race looking at the scenery.

On Friday, we went for a ride to get to know what was awaiting us and we didn't get disappointed. What the guys from MAT (Montpellier Agglo Triatlon) prepared was really amazing: a beautiful route on the roads near lake Salagou. 

On Friday, it was rather cloudy and we even got some rain during lunchtime. The type of weather I like most during a race. I hope that at raceday, temperatures stay low enough, otherwise it's gonna be killing...

On Saturday, we went to watch the Olympic distance race, always nice to watch pro's in action. We also saw more friends from montpellier, José, Nanard (still going at his age!), Patrick, Thibaut, Clem, Aurelie, Marie, Audrey, and my coach for Embrun and great athlete Julien. We didn't explore the running track upfront, but given the time it took the first to finish the 10k lap, it promised to be tough :-). The clouds that were covering the sky on Friday made way for clear blue skies, temperatures were rising with it. Not the perfect weather for a Belgian...

Finally, Sunday, raceday! Clear blue skies from early morning, that's gonna make the race even harder for me than it already is... Departure time is 11:00. So we will be racing at the hottest time of day... Drinking will be even more important! First off, 2km of swimming. I decided to not force it too much but to swim with a good feeling. As a result I felt that I was in 60th place after the first few meters. But while we got further, I noticed I was passing by other participants without too much effort. It looked like I was having a good day :) I was pleasantly surprised to hear I was in 21st position when I left the bike zone, 28min including roughly 100m run to the bike park. Pretty good on +300 participant. However, that would mean that a lot of guys would be passing me, given the fact that swimming is my best part. The track was pretty tough, so best not to push it too much.

I decided not to look too much at my heartrate and just go with the feeling. Not too many guys passing me, I felt good. Drinking and eating in time. After the first lap, I was still around 45th place. I swapped both empty bottles for two fresh ones. 

Still feeling good. As I mentioned before, the ride was pretty hard, with one big climb with percentages to 9%. I tried not to go too fast on the first round, but the second time we got to the climb, I decided to push it a bit more. The sun was burning at the hottest time of the day... Still I felt ok. But then, when we got at the top, out of the shade, I started to feel dizzy, I felt like I was being roasted... It was still more than 20k to the end of the bike, so I decided to slow down a bit. It was at that point that the first female passed me, I remember I felt like a zombie, and so I looked like one as well, apparently... Perhaps I should just quit this triatlon thing... so much training for yet another disappointing race...

The descends that I took really good the first lap, were a struggle in the second lap. I really had trouble focussing, man, again, I was struck by the heat... I should look for cooler places to race... The wind was starting to join the race, so the way back to the bikezone was even harder, especially with all the others passing me by... Well, let's just try to finish this bike, find a second wind by slowing down and eating and drinking. The legs were feeling pretty ok, so let's hope for the best in the run. I finished the bike in 3h08min, not that bad given the track and the heat stroke I got. I must have lost at least 10 min in the last 20k, if not more...

Well, now that's passed, let's focus on the run. That was looking like fun, mostly off-road with a nice climb, that we pass twice. At the bike zone, I saw Dje, another friend from Montpellier. He wished me good luck, I was going to need it...

I started off pretty good, the legs felt ok, but that was running in relative shade. After 1k, we got into the open on a slight climb and that's when the sun hit me a second time. I felt I was being cooked alive... I got cramps in my hamstrings, whatever I tried, they didn't want to go away...

Although I used salt in my drinks, it looked like I lost too much water and salt that my muscles just couldn't function properly... It felt like Embrunman all over again... I was thinking of quiting, I felt like shit, all that training and sacrifice for nothing... I stood there for 15min, unable to even walk. Finally, after being in the shade for 5 min and trying to push away the cramps, I felt like I was able to walk... still roughly 20k to go... I saw Bert coming and decided to run with him, that worked, although only for 1k, then the cramps got back... Philippe Garcia, another good friend from Montpellier passed me by, I remembered from 2007 he was better at coping with the heat, he looked pretty good in the run. For myself, I could barely walk, but I was just looking forward to the first aid stop. I refueled and refreshed and got new spirits to continue. I was passing by other zombies that were apparently also struggling from the heat. I was happy I was wearing my waterbelt and shared some of my wealth with a guy that was struggling even more than I was. It was at that point that I decided to fuck it all and enjoy the scenery, which was amazing. Switching between running and trying to push away the cramps every 1km, I slowely came closer to the finish.

Except for the cramps, I was feeling pretty ok, although extremely disappointed. But I decided to not risk my health, unlike some others that wanted to sprint at the end and then collapse to the ground... I finished finally in 6 hours and 10 minutes...133rd on 236 finishers.  

Feeling like a fool to run 20k in 2h30 min... But ok, I finished, which in this case is already something to be proud of if you know that from the 300 participants, 70 didn't make it to the finish line, almost 25%... So, just be happy to be a survivor of what was yet another amazing adventure. Yes, I was disappointed with my performance, but the event fits nicely on my list of amazing races, next to the Natureman, Embrunman and Nisraman. Maybe they should call it SalagouMAN :). I would recommend it to anyone who is up for a challenging race in an amazing scenery, organized by an amazing team! Bravo le MAT!

Oh yeah, just to show how "bien cuit" I was, here is the evidence:

Lessons learned: carry more drinks on the bike (2 bottles is not enough for me) and use more sunblock!

Natureman 2013

6 Oktober 2013

4 jaar na het fiasco van de laatste halve triatlon in Brasschaat, was het dit jaar opnieuw tijd om te zien wat we waard zijn op een lange afstand wedstrijd. Ik wou er iets speciaals van maken en dat is toch het minst wat je kan zeggen van de Natureman. Een pittige race in de prachtige streek aan de Verdon, Zuid-Frankrijk. 

Na Brasschaat 2009 was het duidelijk dat je een halve triatlon niet onvoorbereid aanpakt. Het was dan ook wijselijk om de volgende jaren op zoek te gaan naar een goede balans tussen gezinsleven, relatie, werk en sport, voor ik opnieuw die lange afstanden aanpak. De eerste jaren lag de focus dan ook vooral op de geboorte en zorg voor de jonge spruiten en de verbouwingen aan ons huis.

In 2012 ben ik dan begonnen met een aantal 1/8 wedstrijdjes en een 1/4 op het eind van het seizoen. Dat ging allemaal relatief goed zonder echt veel tijd te moeten steken in het trainen. Fietsen naar het werk (20km heen), zwemmen tijdens de middag en wat lopen als het uitkwam. Ik was dan ook content dat ik in september vorig jaar behoorlijk meekon in Balen tijdens de 1/4. Dit jaar was het dan de bedoeling om met eenzelfde soort aanpak, een 1/2 tot een goed einde te brengen. De jongens zijn nu 6, bijna 5 en bijna 3, dus die vragen niet meer zo veel aandacht als de vorige jaren, hoewel dat relatief is... Doel voor dit jaar dus: met een redelijk tempo de wedstrijd uitlopen en met een goed gevoel finishen. De voorbereiding was gelijkaardig met 2012, buiten het feit dat ik er wat speciallekes had uitgekozen om me wat beter

voor te bereiden op het toch wel zware parcours van de Natureman (Nisraman, Trail des phantomes). Uit die voorbereiding bleek duidelijk dat ik volume miste: meer zwemmen met de club BrTC, wat meer lange duurlopen en fietstochten. Het eerste lukte in het begin behoorlijk, maar het lopen en fietsen was toch moeilijker te combineren met het gezinsleven. De laatste vier weken heb ik dan toch wat langere duurtrainingen kunnen afwerken, maar simpel was het niet, en de vermoeidheid (vooral ook door de stress) van combinatie gezin/werk/triatlon loerde om de hoek.  Het zwemmen bleef wat achter, maar dat is normaal mijn beste onderdeel, dus daar maakte ik me niet te veel zorgen om... Maar voor het zover was, moesten we (mijn makker Bert Paelinckx zag het avontuur ook wel zitten) nog 1100km naar het zuiden bollen. Ik had er een leuke gite gevonden in Les salles-sur-Verdon bij Mme Sophie Saurat: Les cles du verdon. We vertrokken donderdag 3 oktober om 4:00 AM en na een dikke 12 uur rijden kwamen we aan in Les salles sur Verdon.

De gite zag er prachtig uit en het ontvangst zeer hartelijk. We werden aangesproken als pro-atleten, want dat was blijkbaar de indruk die de mensen daar hadden over de deelnemers van de lange afstand. Dat beloofde dus al :). We hadden tijd tot zondag om te bekomen van de lange rit en uit te rusten voor de wedstrijd. Les salles bleek een leuk dorpje met enkele leuke restaurantjes, ik neem aan dat het in de zomer hier wel behoorlijk druk kan zijn.

Mede door het prachtige meer waar we zondag in zouden zwemmen. Vrijdag zijn we dan het fietsparcours met de wagen gaan verkennen, wat absoluut een aanrader was. Het begin was 15km klimmen tot in Aiguines. Daarna kwam een relatief gemakkelijke afdaling terug tot aan Les salles. Van daar was het langs het meer richting Moustiers-Sainte-Marie. We passeerden ook langs de gorges du
Verdon. Adembenemend! Dan kwam het stuk waar de meeste deelnemers schrik van hadden. een klim van 2km met een gemiddeld stijgingspercentage van 16%. Zijn naam, montée l'enfer du Sud - de hel van het zuiden, niet gestolen. De eerste kilometer was nog te doen, maar de 2de kilometer was de ene haarspeldbocht na de andere, en dit 1km lang. De binnenkant bocht was volgens mij meer dan 20% :D. Eens boven was het ergste achter de rug. Er kwamen dan nog wel 2 beklimmingen van rond de 5km, maar die liepen goed en na 75km was het 15km afdalen tot de wisselzone. Mits de nodige dosering was het parcours dus eigenlijk best te doen. Qua omgeving hadden ze ook niet gelogen. Het zicht dat je had als je langs het meer reed was prachtig.

Het loopparcours hebben we niet verkend. Maar aangezien het een trail run was met de nodige klimmetjes, met niet veel meer dan 15% asfalt, beloofde dat ook wel best leuk te zijn.
Zondag dus, D-day. Na een lekker ontbijt met zorg geprepareerd door Sophie onze vriendelijke gastvrouw, bolden we rustig naar het meer. Het was licht bewolkt, niet te warm. Perfect weer voor mij dus. Ze voorspelden echter onweer in de namiddag, ik hoop dat we dan al binnen zijn. 900 man aan de start, drukke bedoening dus. Maar daar trek ik me niet te veel van aan. Ik sta in de eerste rijen tussen de echte pro's - Zamora, meervoudig winnaar van Nice en Embrun. En Alexandra Louison. Niet te zwaar onder de indruk komen. Veel deelnemers kijken toch nogal bang uit hun ogen :) er staat ons een leuke dag te wachten. Ik start in de eerste wave. Mijn makker Bertrand (en francais) start in wave 2, 8 minuten na mij.

We starten vanop het strand, 100m breed, geen al te veel gewring dus. Ik kom meteen in een goed ritme. Hm, 2km is toch wel lang als je niet veel gezwommen hebt de laatste maanden... Na 32 min tik ik mijn
Garmin af wanneer ik uit het water kom. Een spurtje het strand op om te wisselen. Ai, de benen voelen al zwaar aan en het spurtje heeft me precies wat draaierig gemaakt, zeeziek precies :P Swat, flesje aquarius binnen en op de fiets. Ik hoor mensen zeggen dat er een 80-tal zwemmers binnen zijn. Niet slecht dus, zoals gewoonlijk bij het zwemmen. Maar nu... 90km fietsen. Iets wat ik dit jaar hoop en al 5 keer heb gedaan. Het is dan ook nog een behoorlijk pittig parcours:

Goed doseren dus en op hartslag die eerste beklimming oprijden. Ik weet niet wat het zwaarst gaat zijn: fysiek de beklimming, of mentaal 200 man zien passeren en weten dat je wel wil en kan volgen, maar het beter niet doet als je nog 20km wil trailrunnen nadien. Ik slaag erin om rustig te blijven en laat ze passeren. Een aantal zie ik de eerste 15km al zwaar in het rood gaan, die zie ik waarschijnlijk op de fiets nog terug. De eerste beklimming naar Aiguines gaat ok, misschien iets te rustig, maar de schrik voor krampen en een vroege ontmoeting met de man met de hamer, houden mijn tempo laag. Echt leuk is het niet als er op 10 km klimmen 200 man voorbij komt, oud, jong, man, vrouw... niet te veel over piekeren en genieten van het parcours en de omgeving. Volgende keer meer trainen, dan kan ik misschien wel mee...

 Na 25km passeren we les Salles, de benen voelen nog altijd niet super, dus toch nog maar kalm aan doen tot aan de hel. Net voor het steile stuk van 2km komt er mij een groep voorbij. Deze keer ga ik toch niet blijven zitten. Ik zet me recht op de trappers en neem elke bocht aan de binnenkant, de benen zijn precies blij dat ze eindelijk eens echt mogen doorduwen. Zo slecht is het dan blijkbaar allemaal toch niet. Eens boven voelt het allemaal behoorlijk goed. Dan maar wat meer gas geven, het lastigste hebben we nu gehad.

Ik beging terug wat volk in te halen. Nu toch wel blij dat ik die eerste 40km op reserve heb gereden. Nog steeds schrik van de krampen: zo goed als elke wedstrijd die ik dit jaar heb meegedaan, had ik vroeg of laat krampen in de hamstrings. Dat wil ik deze keer echt niet meemaken, toch niet voor 2km van de finish. De voorlaatste beklimming is een allez-retour, dat wil dus zeggen dat je tijdens de afdaling goed moet opletten, maar ook dat je je tegenstanders ziet rijden. Toch wel veel volk nog achter mij, en dat is toch een pak meer dan 8min, dus het is niet alleen omdat ze in de tweede wave zaten. Ik kijk vooral uit naar den Bep, maar zie hem niet, hij heeft dus minstens 20min achterstand op mij, dan ben ik toch echt niet zo slecht bezig. We hebben dit jaar vaak deelgenomen aan dezelfde wedstrijd en ik was meestal voor hem, maar dan meestal ook enkel dankzij het zwemmen. Ik verwachtte dus dat hij wel wat tijd zou inhalen op mij tijdens het fietsen, maar vooral tijdens het lopen, aangezien hij daar toch altijd een aantal minuten sneller was dan mij. Maar ik zag hem dus niet, dus was ik toch behoorlijk aan het fietsen. Als ik dat tot de finish zou kunnen volhouden, was mijn wedstrijd geslaagd: ik had mijn conditie van de 1/4'jes kunnen uitbouwen, zonder echt heel veel te moeten trainen. Maar zo ver zijn we nog niet. Nog 1 beklimming en 15km afdalen en dan nog een trailrun

van 20km. Mijn moral stijgt wel met de minuut, ik haal immers een pak meer renners in dan dat er mij passeren. En na de laatste beklimming voelen mijn benen beter dan bij het begin van het fietsen... vertrouwen genoeg dus voor de run. Ik kom binnen op 3uur, een gemiddelde van 30km/h, niet geknald, maar toch ongeveer wat ik er van verwacht had. Ik begin met hetzelfde elan aan de run, zonder echt diep te gaan haal ik geregeld andere deelnemers in, vooral op de stukken bergop. Bergaf durf ik me niet te veel laten gaan, nog steeds uit schrik voor die krampen. De kilometers gaan vlot, sommige iets te vlot - achteraf bleek dat ze het parcours op sommige punten wat hebben ingekort omwille van de hevige regen de nachten voordien. Dat wil dus zeggen dat we sneller aan de finish zullen zijn. Ook het loopparcours is grotendeels allez-retour, en ook hier zie ik den Bep niet. Hm, die is dan toch ook aan het afzien... daar waren we voor naar hier gekomen :-D De eerste 10km zijn behoorlijk goed beloopbaar, niet te veel steile stukken, behalve dan dat ene stukje muur :), maar dat nemen we na de Nisraman en de trail des fantomes er met plezier bij. Na kilometer 10 wordt het parcours echter wat onregelmatiger. Ik voel dat de benen elke kilometer zwaarder worden. En met het lastige parcours komt de schrik voor krampen meer en meer boven. Ik durf echt niet door te lopen, of het gaat gewoon niet meer, dat kan ook :p. De laatste 6km is twee toeren door het dorp, wel telkens met een 100-tal meter trapjes omhoog. De eerste keer durf ik er niet te lopen, maar de laatste toer, het is dan ook nog maar 2km tot de finish, durf ik toch door te lopen. De laatste kilometer is ook geen volledige en ik finish in een tijd van 1h41 voor de run (die wel maar amper 19km was volgens mijn Garmin) - totaal 5:21:52, 254ste van de 852 finishers (900 starters). Opgelucht (te zien aan de finishfoto trouwens :P) dat het toch allemaal behoorlijk was, zeker gezien de training die ik er voor heb kunnen doen.

's avonds zijn we nog uitgenodigd op de officiële presentatie van de film van race met een hapje en een wijntje in een domein in de buurt. Mooie afsluiter van een leuke dag.

Conclusie: content met de prestatie en alweer een super ervaring rijker. Maar volgend jaar toch anders aanpakken. Als we echt meer lange afstanden willen doen, zal er toch meer volume getraind moeten worden. Om de tijd dan het best te verdelen, ga ik dan toch maar de 1/4'jes laten vallen en me focussen op lange duurtrainingen. Op naar de volgende wedstrijd. Misschien nog een die eindigt op MAN, dat lijken toch de leukste ervaringen: Embrunman - Nisraman - Natureman - volgende: Altriman? Norseman? Celtman? :P

Embrunman 2007 (Al een tijdje geleden, maar ik plaats hier alles bij elkaar)

Op deze pagina vind je het relaas van mijn Embrunman op 15 augustus 2007.

Good good morning

Woensdagochtend, 15 augustus 2007. Het is net 3h geweest. Wakker geworden zonder wekker. Toch wat zenuwachtig precies, maar wel goed geslapen. Vandaag moet het dus gebeuren, de beloning van maanden vroeg opstaan om te trainen, veel te trainen. Al die uren op de fiets, alleen. Maanden zonder veel alcohol, het is ooit anders geweest... Maar vandaag is het D-day: EMBRUNMAN 2007.

Vetrek om 6h, 3.8km zwemmen in het meer Serre-Poncon in Embrun, daarna 188km fietsen (met de beklimming van de Izoard halverwege en voor de rest niet al te veel vlak, we zijn niet voor niks in de Alpen) en tot slot een marathon op een alles behalve vlak parcours... Mijn vrienden van de club in Montpellier hebben hem 2 jaar geleden uitgedaan, allemaal binnen de 14h, dat moet ik ook kunnen... Minos heeft me zelfs uitgedaagd om na de aankomst een duveltje te drinken. Moet kunnen :-)

Half 4, genoeg tijd om op het gemakske uitgebreid te ontbijten, moeke en vake zijn er ook al. Rond kwart na vier zijn we weg. Nog niet veel volk aan het vertrek. De fiets moesten we de avond tevoren al achterlaten in het fietspark, dat zenuwachtig gedoe hoeven we dus al niet meer mee te maken. Ik leg alles klaar en heb nog genoeg tijd over, beetje ontstressen met wat muziek, eens kijken waar de supporters zijn, Vake ziet er zenuwachtiger uit als ik. Bon, half vijf, tijd om ons klaar te maken, we willen immers niet vanachter staan bij het vertrek, 830 deelnemers, dat is een heel pak. Er zal serieus gewrongen en getrokken worden. Beter vooraan aan de buitenkant staan, en gewoon op de boeien focussen.

And... GO!

5h50, de vrouwen en mindervalide (1 deelnemer) vertrekken 10 minuten vroeger. Nog geen spoor van de zon wanneer het dertigtal het donkere meer inloopt. 6h. Nu is het aan ons, hier gaan we.
Het gewriemel en getrek valt best mee, goed gepositioneerd blijkbaar. Nu gewoon een uurtje ofzo rustig zwemmen. Veel volk dat mij voorbij komt, ik ben dan ook een trage starter. Na verloop van tijd begin ik toch serieus wat volk in te halen. Het gaat lekker, goed begonnen... Er zijn wel nogal wat golfjes op het meer, blijkbaar is er samen met de zon ook wind opgekomen. Als die maar niet in het gezicht staat in de voormiddag. Zorgen voor later.

SWIM : 00:59:38

Toertje fietsen

Uit het water, voelt goed, zin om een toertje te fietsen. Ik neem de tijd om me om te kleden. Snel nog wat eten, eens kijken, 1h05, en al efkes uit het water, hm, goeie tijd. Nog snel effe wuiven naar de supporters, Matti is ook wakker. Wat er mij nu te wachten staat is geen lachertje. 188km fietsen in de Alpen, je kan het gerust een tourrit noemen. Als voorgerecht een beklimming van 10km (de eerste 10km van het parcours), dan al "golvend" richting Guillestre waar we als hoofdgerecht de beklimming van de Izoard voorgeschoteld krijgen. Na de afdaling naar Briançon krijgen we dan als tussendoortje de beklimming van Pallon (1.5km met een stijgingspercentage van om en bij de 15%). In de finale een golvende afdaling richting Embrun met als dessertje de beklimming van Chalvet (5km tegen 9à10%). Ik heb er zin in!

En weg. Veel volk de eerste kilometer langs de weg, precies den tour :-). Rustig beginnen Koen, het is nog ver en de eerstse 10km zijn zwaar. Goed boven gekomen op de eerste beklimming, dat ging vlot, beetje snel misschien... 

Na de afdaling, de weg terug naar Embrun, wind tegen, ai. Het wordt zwaar, ook lastig om nu te eten, toch maar wat binnenspelen. Net voor Embrun staat de Vake, die is ver te voet gekomen. De rest zal dan ook wel wat verder staan, ja, Caroline staat op het rondpunt en wat verder staat Kris, helemaal naar hier gekomen om te supporteren. Tof dat die er allemaal zijn. Even kijken wat het gemiddelde is na 40km, hmm 28km/h, beetje snel vertrokken, als we dat maar niet cash betalen straks. Best maar wat rustigeraan doen... Wat eten. Onderweg D’Jule nog tegengekomen. Zijn planning voor de laatste weken heeft me goed klaargestoomd. 

Na enkele relatief vlakke kilometers komen we terug op de grote baan naar Briançon, de aanloop naar de Izoard kan beginnen. Snel nog wat eten, ai, krijg het niet goed binnen, slecht teken. De benen zijn wel ok, dus niet te veel zorgen maken, gewoon trappen. 

De eerste kilometers van De Izoard zijn niet te steil, toch maar niet forceren, gevaarlijk om hier de benen op

te blazen. Veel volk komt mij voorbij, laten doen, we zien straks wel. We draaien af van de grote baan aan la Chalp, op naar de steilere stukken, veel van die gasten die mij voorbij kwamen in de vallei, hebben het moeilijk nu. Maar toch maar niet te zot doen tot voor Brunissard in het bos. De zon begint wel serieus te schijnen, behoorlijk warm... daar hou ik niet echt van... 

Ondertussen aangekomen in Brunissard, we zijn nu in het steilste gedeelte van de col, even checken hoe het met de benen staat, ai, een kramp als ik op de trappers ga staan, niet genoeg gedronken? Shit, die warmte dat is echt niks voor mij, zelfs niet na twee jaar in het zuiden van Frankrijk gewoond te hebben. Dan maar op kleinste verzet naar boven peddelen. Thorgal, nog iemand van de club die komt supporteren, volgt me met de wagen en moedigt me aan in elke bocht. Nog even doorbijten en we zijn aan La Casse Déserte, een prachtige omgeving, dat wel. Bijna boven.

Eindelijk boven, toch proberen wat te eten, zenuwachtig bedoening. Eten gaat niet al te best... dat belooft niet veel goeds. 

Bon, dan maar aan de afdaling beginnen. Opletten in de eerste kilometers, die bochtjes zijn gevaarlijk, normaal rijden er geen wagens, toch maar voorzichtig zijn. Na die eerste kilometers is de weg breed en goed, gaat snel, jammer dat er een paar in de weg rijden, anders was mijn snelheidsrecord er wel aangegaan, 75km/h, altijd leuk zo afdalen. Beneden in Briançon beginnen we aan de weg terug naar Embrun. De wind is

gekeerd, opnieuw wind tegen, het gaat nog lastig worden, zeker met de beklimming van Pallon (1.5km maar wel 15%) en Chalvet, 5km lang, ook geen lachtertje, zeker gezien het in de laatste 10km zit. Het gaat behoorlijk, maar wel opletten, want er komen krampen opzetten, op souplesse naar boven rijden dus. Hier komt Pallon, lap, net voor we beginnen, ketting eraf.  Plezant. Pfff, lastige beklimming als ge geen kramp in de benen wilt krijgen. Al goed dat ze niet te lang is. Beetje bekomen boven, die marathon gaat zwaar worden... Nog een afdaling en dan richting Embrun. Vast voedsel krijg ik niet meer binnen, dan maar gelletjes. De benen kunnen wat bekomen voor we aan Chalvet beginnen. Pfff, die is nog even lastig als tijdens de verkenning. Het is serieus warm aan het worden, benieuwd of we nog zullen kunnen lopen.

BIKE : 08:06:48

Oef, fiets geparkeerd! Nu alleen nog een marathonneke...

Oef, we zijn er, 188km in 8h, niet schitterend, maar wel ok gezien de wind en de krampen. Ik neem mijn tijd

om me om te kleden en... here we go. Hmm valt best mee. Eerste toertje rond het meer in de schaduw gaat redelijk, maar dan... in volle zon, de tweede bevoorrading na 3km krijg ik een klop. Maag draait om en ik zie sterretjes. Proberen te eten en te drinken, Koen. Moet ik zo 42km lopen???? Kom, we zullen er maar aan beginnen, al wandelend, dan kunnen we misschien wat recuperen, en dan zien we wel verder. Al dat volk dat mij voorbij komt gelopen, niet zo best voor de moral. De beklimming naar Embrun is ook niet echt de plaats om te beginnen lopen. Wachten tot we boven zijn... Door de winkelstraat zullen we toch maar lopen, pfff, ’t is warm. Eindelijk nog een bevoorrading, het gaat echt niet, helemaal leeg... bon, flesje water en cola en we wandelen verder, seffes een afdaling, dan lopen we wel weer. Lopen, dat is wat veel gezegd, als ik probeer te versnellen schieten er krampen in mijn benen... 6km voorbij, bijna een uur aan het “lopen”... Dat wordt een lange tocht, als ik nog maar op tijd binnen kom...Oef, eindelijk een bevoorrading in de schaduw, even zitten. De benen tintelen, ik zie de krampjes overal springen op mijn benen, nog nooit meegemaakt. En nog maar 10km “ver” Dit wordt niks... Bon, een spons ertegen en weg... Nog wat lopen... Zou ik niet beter opgeven? Pffff, wat/waar is het misgegaan, te weinig gedronken? Te snel vertrokken? Niet goed gegeten vanmorgen?, zelfs op training heb ik nooit zoiets meegemaakt en ik heb toch een paar serieuse toeren gedaan van meer dan 7uur....Fuck, ik kan het niet...

Keep Running

ALLEZ KOEN! ALLEZ KOEN! Carolientje? Mijn supporters! Caroline, Moeke, Vake, Kris, D’Jule, maar vooral, Matti! Matti, met hem in mijn armen zou ik over de finishlijn lopen. Dat kan ik toch niet laten vallen. D’Jule, die mij zo geholpen heeft en in mij gelooft. En Moeke, Vake en Kris, zo ver gekomen om mij aan te moedigen. En Carolientje, die mij al die weekends heeft laten fietsen. Al die tijd dat ik heb getraind, dat was toch ni voor niks!!! Fuck it, we gaan door, ne goeien tijd zit er ni in, maar ik geef ni op! Nog een paar kilometer bergop en dan afdaling tot aan het meer, dan zit de eerste ronde erop, we zien dan wel van daar... En de zon die gaat de volgende ronde ook beginnen ondergaan, dus dan is het niet zo warm meer. Maar ondertussen nog wel, pfff. Hop hop. Aan het meer zie ik mijn supporters weer, ik ben meer gefocust, ik doe een babbeltje met Caroline en D’Jule. Nog een toertje rond het meer en we beginnen aan de laatste ronde.Als ik nu maar geen klop krijg na 30km zoals in Berlijn. Niet aan denken, gewoon lopen! Eerste halve marathon in 3h30, pfff, ni al te best...

Sun down, courage up

Terug aan die eerste bevoorrading waar ik in het begin sterrekes zag: nu de zon weg is, is het hier wel aangenamer. Hop en we lopen weer. Zelfs die beklimming naar Embrun kunnen we al lopend (behalve de bocht, iets te steil, beter nog wat de benen sparen). Hmm, die tweede toer is in ieder geval plezanter dan de eerste. Elke bevoorrading stoppen, benen afkoelen (dat helpt echt tegen de krampen) en drinken. De moral is top (jammer dat de benen niet meer zo top zijn). Ik haal veel volk in, nogal wat deelnemers worden weggereden met de ambulance. En veel die langs de kant staan, blij dat ik in het begin rustigaan heb gedaan. Ni voor te lachen zo een Embrunman. Best zelf toch ook niet te zot

doen, het is nog ver, maar het gaat “super”. Sommige kilometers loop ik zelfs in minder dan 6min (dat is sneller dan 10km/h, hetgeen ni slecht is voor een marathon in een Embrunman). Ze zouden die wedstrijden beter ’s avonds laten beginnen, dat zou beter zijn voor mij, dan is het tenminste niet zo warm. Wat een verschil! Ik begin er zelfs bijna terug plezier in te krijgen (of verzin ik dat er nu bij omdat het al een week geleden is ondertussen...). 

De laatste kilometers

Terug aan het meer, nog een vrouw die passeert in de andere richting, die moet nog aan haar laatste ronde beginnen, courage! Blij dat ik er bijna vanaf ben en laatst zal ik niet zijn. Vake staat mij op te wachten aan het meer, nog 1 toertje van 3km en we zijn er! Ik ga er geraken!!! En al lopend. Ik haal nog een tiental deelnemers in, nog veel volk langs de kant in de laatste kilometer. Vake staat er ook tussen, die is ook blij dat ik er bijna ben precies. De
laatste honderd meter, waar is Matti? Ja, moeke heeft hem. Ze geeft hem aan mij. Die laatste 100m zijn hemel na de hel, Matti is blij mij te zien en lacht. OEF! I made it!!!!

RUN : 05:56:18

EMBRUNMAN FINISHER

Ik ben er! De tweede helft in 2h25, een uur beter dan de eerste ronde, dat is toch ook iets om blij mee te zijn. Maar dan, de vermoeidheid. Leeg en ziek. Ik kan zelfs geen water meer binnenkrijgen, dat Duveltje zal voor morgen zijn. Nog nooit zo diep moeten gaan... Zelfs al wat teleurgesteld... ben ik bij de laatsten? Hoeveel man is er achter mij. Na het fiesten was ik 250ste ofzo, 200 man mij voorbij gelopen? Dus 450ste ofzo? Bwa, wat maakt het uit, ik ben er. 

Volgende dag op de radio: 290 opgevers... dat is een derde, jawadde, toch al trots dat ik er ben geraakt. Benieuwd naar mijn plaats in het algemeen klassement: 336ste toch nog 200 achter mij.  Toch niet zo slecht voor mijn eerste volledige triathlon. Ik heb karakter getoond en daar ben ik trots op! Ik ben een Embrunman! YES!

Maar ik had het niet kunnen doen zonder de aanmoedigingen van mijn supporters, zonder hen had ik zeker opgegeven. BEDANKT, Moeke, Vake en Kris, dat jullie er bij waren. En Natuurlijk Matti en mijn vrouwtje, bedankt dat ik deze onvergetelijke dag mocht beleven en dat je mij de tijd hebt gelaten om er voor te trainen.